voor mijn verhaal naar de valkerij

Een boek schrijven gebeurt voor een groot deel achter een toetsenbord. Daar groeien de personages, ontstaan gesprekken en krijgen losse ideeën langzaam een plek in het verhaal. Maar soms brengt het schrijven me ook letterlijk ergens naartoe. Naar een plek waar ik zelf iets kan ervaren wat ik mijn personages wil laten beleven.
Aanstaande dinsdag, gaat mijn onderzoek voor De Amuletten van Combourg me naar Valkerij Opende in Groningen brengen. Daar ga ik een workshop volgen. En eerlijk gezegd: ik heb er ontzettend veel zin in!
Wie mijn verhalen leest, weet dat ik graag ruimte geef aan wat personages voelen en waarnemen. Juist daarom wil ik ook begrijpen waarover ik schrijf. Hoe voelt het wanneer een roofvogel op je handschoen landt? Wat zie je van zo dichtbij in zijn ogen? Hoe beweeg je zelf, en wat gebeurt er met je aandacht wanneer zo’n dier vlak voor je zit?
Ik kan daarover lezen, foto’s bekijken en filmpjes opzoeken. Dat helpt allemaal. Toch blijven er vragen over die ik het liefst zelf wil onderzoeken. Het gewicht op je arm, een onverwachte beweging, het geluid van vleugels: misschien zit juist in zo’n klein detail straks iets wat een scène tot leven brengt.
Voor het derde deel, De Erfenis van Kenaz, krijgt die wereld inmiddels steeds meer betekenis. Hoe precies, houd ik natuurlijk nog even voor mezelf. Ik wil niet te veel verklappen, maar achter de schermen lopen er al verschillende draadjes die met roofvogels en de valkerij te maken hebben. Die beginnen zich steeds verder met de rest van het verhaal te verweven.
Ondertussen merk ik dat alleen al de voorbereiding nieuwe ideeën oproept. Ik bedenk vragen die ik wil stellen, zie mogelijke scènes voor me en vraag me af wat ik dinsdag allemaal zal ontdekken. De verhaalinspiratie loopt behoorlijk op. Mijn hoofd is eigenlijk alvast aan de workshop begonnen.
Tegelijk wil ik daar straks ook gewoon rondkijken, luisteren en beleven. Zonder ieder moment meteen in een hoofdstuk te willen veranderen. Vaak komt een bruikbaar detail pas later terug, wanneer ik weer achter mijn toetsenbord zit en ineens weet: dát was wat ik zocht.
Dat vind ik een van de mooie kanten van schrijven. Een verhaal kan beginnen met een gedachte en je vervolgens meenemen naar een ervaring die je anders misschien nooit had opgedaan.
Dinsdag gaat het toetsenbord dus even aan de kant. Tijd voor de handschoen, de vogels en een flinke dosis nieuwsgierigheid.
Benieuwd waar ik naartoe ga? Neem alvast een kijkje op de website van Valkerij Opende.
Ja leuk hoor, dat zou ik zo graag een keer doen. Nadat ik op het festival die slechtvalk op mijn arm heb gehad ben ik al op zoek naar zo iets
Vera,
Ik heb helaas moeten afzeggen voor de workshop. Maar Ik heb als nog met Emma van Valkerij Opende afgesproken dit op een later moment in te halen. Het zal misschien nu nog niet lukken voor jou, maar ik zal zeker je naam noemen, wieweet dat het voor jou binnenkort ook nog wel lukt.