Ik ben Tessa, de moeder van Marco en Vera.
En volgens mij betekent moeder zijn voor een groot deel dat je probeert rustig te blijven terwijl je kinderen dingen doen waarvan jij denkt: moet dat nou echt?
Bij Marco heb ik dat de laatste tijd iets vaker dan vroeger.
Ik werk op een boekhoudkantoor. Dat past eigenlijk wel bij me. Ik houd van overzicht, vind het prettig als dingen kloppen en ben meestal degene die alvast nadenkt over wat er morgen geregeld moet worden.
Sinds Michel er niet meer is, heb ik lang vooral geprobeerd door te gaan. Werken, boodschappen doen, eten koken en voor Marco en Vera zorgen.
De gewone dingen.
Want die gaan gewoon verder, ook wanneer je zelf soms zou willen dat de wereld even stilstond.
Toen we naar Combourg gingen, dacht ik dat we vooral toe waren aan vakantie. Even weg met zijn drieën. Wandelen, lekker eten en weer een beetje plezier maken.
Dat liep iets anders.
Zeker toen Marco met een amulet thuiskwam en er steeds meer dingen gebeurden die ik niet zomaar kon verklaren.
Als moeder wil je je kinderen beschermen. Maar ik begin te begrijpen dat beschermen niet altijd betekent dat je alles kunt voorkomen of controleren.
Soms kan ik alleen maar luisteren.
Een kop thee zetten. Een arm om iemand heen slaan.
En af en toe zeggen dat het nu echt tijd is om gewoon iets te eten.
Sinds Combourg is er ook voor mij iets veranderd. Ik heb gemerkt dat verdergaan niet hetzelfde is als achterlaten.
Misschien hoef ik niet altijd precies te weten waar alles naartoe gaat.
Voor iemand die graag overzicht houdt, is dat nog best een ontdekking.
In de boeken
- 1GeïntroduceerdEerste verschijning: hoofdstuk 1
- 2Eerste verschijning: hoofdstuk 1
- 3Verschijnt binnenkort




