My name is Lars Halvorsen. Als jongen was ik verbonden aan de Noorse schoener waarmee mijn vader vanuit Kristiansand voer. De zee, de storm en de gebeurtenissen van 1953 bepaalden een groot deel van mijn verdere leven. Ik was oplettend, plichtsgetrouw en al jong gewend om verantwoordelijkheid te dragen, ook wanneer volwassenen niet alles vertelden. Later probeerde ik een gewoon bestaan op te bouwen in Lowestoft, maar het verleden bleef aanwezig. Sommige familiegeheimen verdwijnen niet. They simply wait until someone asks the right question.
I’m Helen Halvorsen. Mijn plaats ligt in de oudere geschiedenis van de familie die later rond Lowestoft, The Driftwood & Anchor en Benjamin zichtbaar wordt. Ik ben zorgzaam, praktisch en gewend om het dagelijks leven draaiende te houden, ook wanneer anderen zwijgen over wat hen bezighoudt. Binnen onze familie werd niet ieder verdriet hardop besproken. Soms beschermden we elkaar daardoor, en soms maakten we de afstand juist groter. Mijn verhaal is still quiet, maar het is onderdeel van wat de volgende generaties proberen te begrijpen.
I’m Thomas Halvorsen, maar de meeste mensen noemen me Thom. Samen met Maggie run ik The Driftwood & Anchor in Lowestoft, waar je terechtkunt voor een kamer, een pint en meestal ook een mening waar je niet om gevraagd hebt. Ik ben gastvrij, luidruchtig en soms wat sneller met praten dan met nadenken. Familie blijft voor mij belangrijk, ook wanneer we elkaar niet dagelijks spreken. Wanneer vreemde bezoekers naar Signe en de amuletten vragen, raak ik nieuwsgieriger dan Benjamin prettig vindt. Maar come on, sommige toevalligheden zijn simpelweg te opvallend om te negeren.
Hello, I’m Maggie Halvorsen-Turner. Samen met Thom zorg ik ervoor dat The Driftwood & Anchor daadwerkelijk blijft draaien, wat vaak betekent dat ik zijn enthousiasme een beetje in goede banen leid. Ik ben vriendelijk, scherp en praktisch, en ik zie meestal eerder dan Thom wanneer een gast iets achterhoudt. Oude verhalen zijn interessant, maar eerst moeten de kamers schoon, de bestellingen opgenomen en de gasten tevreden zijn. Toch voel ik goed aan wanneer er meer speelt dan iemand vertelt. En believe me: achter een bar leer je mensen behoorlijk snel lezen.
I’m Benjamin Halvorsen. Ik run Signe’s Stone Circle in Amesbury, een winkel vol kruiden, stenen, wierook en herinneringen die voor mij nooit zomaar handelswaar zijn geweest. Ik ben zorgvuldig, verantwoordelijk en soms behoorlijk koppig, vooral wanneer anderen voor mij denken te weten wat ik moet voelen. Na Signes dood blijft er een grote leegte achter. Ik voel mij lang niet sterk genoeg om haar plaats in te nemen. Fiona en Skye zien vaak eerder dan ik dat ik mijzelf wegcijfer. Signe zou waarschijnlijk zeggen: “Read slowly, Ben,” maar geduld is gemakkelijker wanneer het niet over je eigen leven gaat.
I’m Fiona Halvorsen, originally from the Scottish Highlands near Loch Ness. Ik ben warm, praktisch en nuchter, met genoeg droge humor om Benjamin uit zijn zwaarste gedachten te halen. Ik geloof niet blind ieder oud verhaal, maar ik weet uit mijn jeugd dat een landschap herinneringen kan dragen. In ons gezin ben ik vaak degene die thee zet, doorvraagt en daarna gewoon zegt wat iedereen al dacht. Benjamin hoeft Signe niet te worden; hij moet zichzelf blijven. En wanneer hij weer eens te koppig doet, zeg ik waarschijnlijk: “Aye, Ben, that went brilliantly last time.”
Hi, I’m Skye Halvorsen. Ik ben opgegroeid in Amesbury, vlak bij Stonehenge, en Signe’s Stone Circle voelt bijna net zo vertrouwd als ons huis. Ik ben directer en scherper dan mijn vader, en ik heb weinig geduld wanneer hij overduidelijk iets probeert weg te wuiven. Tegelijk voel ik snel aan wanneer de sfeer verandert of wanneer iemand niet het hele verhaal vertelt. Ik houd van mijn familie, maar dat betekent niet dat ik overal beleefd omheen draai. Zoals ik tegen pap zou zeggen: “You can pretend nothing’s happening, but you’re not very convincing.”