Ik ben Marco de Ruiter. Mijn tweelingzus Vera zegt dat ik soms veel te lang over alles nadenk, en eerlijk gezegd heeft ze daar waarschijnlijk gelijk in. Ik voel stemmingen, energie en spanning vaak eerder dan ik begrijp waar ze vandaan komen. Sinds Algiz mij koos, lijken dromen en toevalligheden steeds minder toevallig te zijn. Soms maakt dat mij onzeker of zelfs bang, maar mijn nieuwsgierigheid wint het meestal. Ik wil vooral ontdekken wat echt is, wat van mij is en waarom de amuletten juist nu weer wakker worden.
Ik ben Vera, de tweelingzus van Marco. Terwijl hij nadenkt over energie, dromen en amuletten, ben ik meestal liever bij de paarden of gezellig met andere mensen bezig. Ik ben praktisch, behoorlijk uitgesproken en geloof niet zomaar alles wat iemand vertelt. Toch voel ik soms precies wat er met Marco gebeurt, zelfs als hij niet bij mij in de buurt is. Dat vind ik eerlijk gezegd behoorlijk vreemd, maar ik loop er ook niet voor weg. En iemand moet in deze familie tenslotte een beetje normaal blijven.
Ik ben Tessa, de moeder van Marco en Vera. Ik werk op een boekhoudkantoor, houd graag overzicht en probeer thuis meestal degene te zijn die rustig blijft nadenken. Na het overlijden van Michel heb ik lang vooral gezorgd, geregeld en geprobeerd ons gezin bij elkaar te houden. De reis naar Combourg bracht niet alleen vreemde ontdekkingen, maar ook iets terug wat ik bijna vergeten was: plezier, vertrouwen en ruimte voor een nieuw begin. Ik ben voorzichtig, zeker wanneer het om mijn kinderen gaat, maar ik weet inmiddels ook dat ik niet alles voor hen kan controleren. Soms moet een moeder gewoon ademhalen en vertrouwen dat haar kinderen sterker zijn dan ze denkt.
Ik ben Michel, de vader van Marco en Vera en de man van Tessa. Ik hield van fietsen, wandelen, picknicken en vakanties waarbij we onderweg meer beleefden dan we vooraf hadden gepland. Voor mij hoefde geluk nooit ingewikkeld te zijn: buiten zijn, mijn gezin om mij heen en genoeg tijd om samen iets te ondernemen. Mijn overlijden heeft een leegte achtergelaten die ieder van hen op zijn eigen manier draagt. Toch ben ik niet alleen verbonden aan verdriet. In hun herinneringen blijf ik degene die hen leerde kijken, bewegen, lachen en eropuit gaan.
Ik ben Froukje de Ruiter, al zullen Marco en Vera mij natuurlijk gewoon oma noemen. Ik ben de moeder van Michel en de zus van Johan, en meestal ben ik degene bij wie iedereen kan binnenlopen, mee-eten of even tot rust komen. Ik houd van duidelijkheid, warmte en praktische oplossingen; met grote woorden en geheimzinnigheid heb ik wat minder. Toch ben ik speelser dan mensen soms denken, zeker wanneer ik mij vertrouwd en veilig voel. Na lange tijd bracht de reis naar Bretagne mij weer dichter bij mijn broer. Familie kan soms jaren uit beeld raken, maar daarom hoeft de band nog niet verdwenen te zijn.
Ik ben Ome Johan Wiersma, de broer van Froukje. Samen met Yvette woon ik landelijk bij Combourg, met genoeg ruimte, een tuin, een schuur en altijd wel iets dat gerepareerd of gebouwd moet worden. Ik ben graag praktisch bezig en vertrouw meestal meer op wat ik met mijn eigen handen kan maken dan op kaarten, visioenen of energieën. Maar ik ben ook gastvrij, speels en behoorlijk beschermend tegenover de mensen van wie ik houd. Wanneer de familie komt, mag het huis lawaaiig, vol en gezellig worden. Voor dat hele amulettengedoe laat ik mij niet snel gek maken, al zie ik natuurlijk best dat er vreemde dingen gebeuren.
Bonjour, ik ben Tante Yvette Laurent, de vrouw van Johan. Mijn kleding, sieraden en armbanden maken meestal al geluid voordat ik zelf iets gezegd heb, en dat vind ik eigenlijk wel gezellig. Via mijn Sinti-achtergrond, mijn intuïtie en mijn belangstelling voor tarot heb ik geleerd dat mensen soms meer voelen dan zij kunnen uitleggen. Ik vertel Marco niet wat hij móét geloven, want dat moet hij zelf ontdekken. Wel moedig ik hem aan om zijn dromen en gevoelens niet meteen weg te duwen. Johan noemt mij soms wat uitbundig, maar ach, mon chéri, iemand moet toch kleur in huis brengen.
