Een nieuwe yurt op de boerderij

Soms heb je een idee waarvan je achteraf denkt: waarom heb ik dit eigenlijk niet veel eerder gedaan?
Ik had al een kleinere yurt wat verder van de boerderij staan. Die gebruik ik vooral zelf. Even weg van alles, muziek maken, schrijven of gewoon een tijdje rustig zitten.
Maar op de boerderij komen steeds vaker groepen mensen.
Kinderen van school, vrijwilligers, vrienden, mensen voor workshops en trainingen. En zolang het droog is, kun je natuurlijk prima buiten zitten.
Alleen wonen we wel in Nederland.
Dus als je iets organiseert, weet je één ding zeker: vroeg of laat begint het te regenen.
Ik wilde daarom al een tijdje een grotere plek hebben waar je met een hele groep terechtkunt. Niet ergens in een afgesloten zaaltje, maar gewoon hier op het erf, tussen de bomen, de dieren en het land.
Daarom kwam er een nieuwe yurt.
En ik had blijkbaar besloten dat half werk geen zin had.
Hij wordt ruim zes meter in doorsnee en bijna vier meter hoog.
Dat klinkt op papier nog best overzichtelijk.
Tot er een vrachtwagen op je erf staat en er steeds meer pakken hout, rollen doek en onderdelen worden uitgeladen.
Toen alles eenmaal op de grond lag, heb ik wel even gedacht:
Waar ben ik aan begonnen?
Gelukkig had ik hulp.
Joost en Myrthe waren een paar dagen bij mij. Ik had ze eerder leren kennen op een klein festival in Zeeland, waar we toevallig met onze stands naast elkaar stonden.
Zij werken zelf ook met yurts en wisten dus aanzienlijk beter dan ik hoe je zo’n groot ding handig opbouwt.
Dat scheelt.
Mijn eerste kleine yurt heb ik grotendeels zelf met een handleiding opgebouwd. Dat lukt uiteindelijk ook wel, maar ik kan uit ervaring vertellen dat vier mensen met ervaring toch een stuk prettiger werkt dan één eigenwijze man met een vel papier.
Marco kwam die middag ook nog langs.
Hij had een paar uur uitval van school en dacht waarschijnlijk dat hij gewoon even kwam kijken wat er op de boerderij gebeurde.
Dat liep iets anders.
Voor hij het wist hielp hij spanten op een kar laden, pakketten naar het veld brengen en onderdelen vasthouden.
Zo gaat dat hier meestal.
Als je lang genoeg op het erf blijft staan, heb je vanzelf een klus te pakken.
We hadden besloten de yurt op het grasveld bij de fruitbomen neer te zetten. Daar is genoeg ruimte en toch zit je straks nog midden in de boerderij.
We zijn begonnen met het frame, daarna de dakring en vervolgens de houten spanten.
Met z’n vieren ging dat eigenlijk verrassend snel.
Aan het einde van de middag stond het hele houten geraamte overeind.
En toen kon ik voor het eerst echt zien hoe groot die yurt wordt.
Best behoorlijk groot dus.
Maar juist toen wist ik ook zeker dat het de goede keuze was.
Als hij helemaal klaar is, wil ik hem gebruiken voor workshops, trainingen, lessen en bijeenkomsten. Niet alleen voor iets spiritueels of bijzonders. Een schoolklas moet er net zo goed kunnen zitten wanneer het buiten regent.
Voor mij moet het vooral een plek worden waar mensen samen kunnen komen.
Warm, droog en rustig.
Maar nog steeds midden tussen het gras, de bomen en de dieren.
Wat er uiteindelijk allemaal in die yurt gaat gebeuren, weet ik zelf ook nog niet precies.
En dat vind ik eigenlijk wel prettig.
Eerst het dak er maar eens op.
Daarna zien we wel weer verder.
Guus
