Ik ben Guus van der Meer. Op mijn boerderij lopen dieren, kinderen, vrijwilligers en bezoekers voortdurend door elkaar, en zo heb ik het graag. Ik ben praktisch, hartelijk en stevig met de aarde verbonden, maar ik zie en voel vaak meer dan mensen aanvankelijk verwachten. Marco hoeft bij mij niet meteen alles te begrijpen; eerst ervaren, dan pas conclusies trekken. Ik geloof dat aandacht verschil maakt, voor mensen, dieren én planten. En wanneer het gesprek te ernstig wordt, zet ik liever thee, limonade en een schaal verse aardbeien neer — met een lege maag leert niemand iets
Aho, ik ben Joost van der Velde. Samen met Myrthe begeleid ik mensen bij het bouwen van hun eigen drum, maar ik blijf zelf ook altijd leerling. Ik ben rustig, warm en spiritueel ervaren, al betekent dat niet dat ik overal zeker van ben. Toen Ansuz bij mij kwam, voelde ik aanvankelijk juist helemaal niets, en dat maakte mij behoorlijk onzeker. Via ademhaling, ritme en stilte leer ik dat een antwoord zich niet laat afdwingen. Drum is voor mij geen magisch voorwerp, maar een bondgenoot met een hartslag, een stem en soms een bijzonder goed gevoel voor timing.
Ik ben Myrthe van Dalen, de vriendin van Joost. Waar Joost soms ver in gedachten, rituelen en betekenissen terechtkomt, zorg ik graag dat er ook thee staat, mensen zich welkom voelen en iedereen met beide voeten op de grond blijft. Ik ben rustig, warm en praktisch, maar net zo betrokken bij de spirituele wereld als hij. Ik geloof alleen niet dat ieder inzicht met veel ceremonie aangekondigd hoeft te worden. Soms is één eenvoudige zin genoeg: blijf bij jezelf. En soms moet zelfs een begeleider eraan herinnerd worden dat hij niet alles vannacht hoeft te begrijpen.
Ik ben Hessel van Loon. Ik hoor bij de bredere familie- en vriendenkring rond Marco en zijn moeder, maar sta verder af van de amuletten en de Hartenkamer. Ik ben sociaal, nuchter en voel mij prettiger bij een gewoon gesprek dan bij ingewikkelde theorieën over energie. Dat betekent niet dat ik alles meteen afwijs; ik kijk alleen liever eerst rustig wat er werkelijk gebeurt. Voor mij draait samenzijn vooral om familie, eten, vakantie en normale gezelligheid. Niet iedereen hoeft een amulet te dragen om belangrijk te zijn.
Ik ben Mireille de Graaf. Ik maak deel uit van de Nederlandse kring rondom Tessa en haar familie. Ik ben vriendelijk, verzorgd en sociaal, en ik merk meestal snel hoe de sfeer in een groep is. De grote verhalen over amuletten en oude houders laat ik graag aan anderen over, maar ik luister wel wanneer iets echt belangrijk voor hen is. Ik breng liever rust en gewone menselijkheid dan grote antwoorden. Want tussen alle visioenen, reizen en geheimen moet er ook gewoon iemand vragen of iedereen koffie wil.
Bonjour, ik ben Antoine Morel. Mijn werk en belangstelling zijn nauw verbonden met het Château de Combourg en zijn verborgen geschiedenis. Ik ben beleefd, zorgvuldig en onderzoekend; liever controleer ik een bron twee keer dan dat ik een mooie legende onmiddellijk voor waarheid aanneem. Toch heb ik in het château genoeg meegemaakt om te weten dat niet alles zich eenvoudig laat verklaren. Samen met Forgeron en Jordyn probeer ik oude verhalen, bouwwerken en de Hartenkamer beter te begrijpen. Le château garde ses secrets — het château bewaart zijn geheimen — maar niet noodzakelijk voor altijd.
Ik ben Forgeron Caradec, en oui, Forgeron is echt mijn voornaam. Ik werk als smid en demonstrateur bij het château, maar ben minstens zo geïnteresseerd in de geschiedenis van Lefèvre, Fafnir en de amuletten. Ik vertel graag uitgebreid en met overtuiging, zeker wanneer iemand doet alsof oude verhalen slechts onzin zijn. Mijn handen zijn praktisch ingesteld, maar mijn hoofd blijft vragen stellen. Een goed verhaal moet je niet blind geloven, maar ook niet te snel weggooien. Soms zit waarheid namelijk verstopt tussen roet, metaal en eeuwenoude overdrijving.
Ik ben Gabriël de Vannes, reiziger, natuurmens en vroegere houder van Uruz. Ik trek met mijn hond Balder door het land en leef zo veel mogelijk van wat Gaia mij geeft. Ik ben rustig en geduldig, maar verwacht wel dat iemand eerst goed kijkt voordat hij zegt dat er niets te zien is. Ik leer Marco niet dat hij in magie moet geloven; ik leer hem aandachtig waarnemen, ademen en contact maken met de aarde. Voor mij is kennis geen bezit, maar iets wat je doorgeeft wanneer iemand er klaar voor is. En zoals ik graag zeg: ik genees niemand — ik help iemand zichzelf te herstellen.
Ik ben Hnoss, een vroegere houder van Algiz. Mijn wereld ligt niet eenvoudig vóór of achter die van Marco, want in het hart van een amulet gedraagt tijd zich anders. Ik ben rustig, helder en soms bijna plechtig, omdat ik weet hoe zwaar bescherming en verbinding kunnen wegen. Marco hoeft niet iemand anders te worden om Algiz te dragen. Hij moet juist leren vertrouwen op wat al in hem aanwezig is. Ik geef hem geen volledig antwoord, want sommige inzichten verliezen hun waarde wanneer ze te vroeg worden uitgesproken.
I’m Signe Eidsvik, geboren in Noorwegen en uiteindelijk terechtgekomen in Engeland. Ik droeg Kenaz bijna mijn hele leven en leerde dat vuur warmte kan geven, maar ook alles kan verteren wanneer je het niet begrijpt. Ik ben sterk, eigenzinnig en gewend om zelf mijn beslissingen te nemen, zelfs wanneer anderen dat moeilijk vinden. Mijn liefde voor Kari bleef mijn hele leven bij mij, net als het verdriet om wat wij verloren. Benjamin heb ik stap voor stap voorbereid, meestal zonder hem te vertellen dat het een voorbereiding was. “Trust yourself, Ben,” zou ik zeggen — en luister niet alleen naar mijn woorden, maar ook naar wat ik heb verzwegen.
Jeg heter Kari Solheim. My name is Kari. Ik was jong, nieuwsgierig en vrijer van geest dan de wereld om mij heen gemakkelijk accepteerde. Ansuz hoorde bij adem, stem en alles wat tussen uitgesproken woorden bleef hangen; misschien paste het daarom zo goed bij mij. Signe was niet alleen mijn reisgenoot, maar degene bij wie ik werkelijk mezelf kon zijn. In mijn journaal schreef ik wat wij niet openlijk konden zeggen. Mijn leven eindigde tijdens de Watersnood van 1953, maar mijn stem reisde verder — through paper, memory and air.
