Het is zover! Na maanden van hard werken ligt mijn boek, ‘De amuletten van Combourg’, nu bij de editors. Zij zijn de laatste puntjes op de i aan het zetten, en ik ben druk bezig met het verwerken van hun feedback om het manuscript perfect te maken.
Maar de reis is nog niet voorbij. De volgende spannende stap is de samenwerking met een illustrator. Samen gaan we aan de slag met de illustraties die het verhaal tot leven brengen en ontwerpen we een omslag die nieuwsgierig maakt.
Zodra dat klaar is, begint het daadwerkelijke uitgeefproces. Dan vraag ik de ISBN-nummers aan voor zowel de e-bookversie als de paperback of hardcover. De lancering komt steeds dichterbij!
Wat Brengt De Toekomst?
Terwijl ik de laatste hand leg aan ‘De amuletten van Combourg’, borrelen de ideeën voor het vervolg al op. Eén ding kan ik alvast verklappen: een deel van het verhaal zal zich afspelen in Zeeland.
In dit vervolg maken de hoofdpersonen kennis met een nieuwe mentor en houder van een amulet: Joost. Met zijn hulp zullen ze de kracht van lucht en trilling ontdekken.
Sneak peak
Toen Marco bijna bij de steiger was, hoorde hij het geknetter van een kampvuur. Hij kon het vuur ruiken en een sliertje rook steeg boven de boomtoppen op.
“Dat is raar,” dacht hij. “Een kampvuur midden in het bos.” Nieuwsgierig liep Marco dichterbij. Door de rook heen zag hij de schim van een persoon.
Aan het kampvuur zat een man, gekleed in een lange bruine jas. Zijn gezicht was ruw en zijn handen waren grof. Zijn baardje was kort en slordig. Om zijn hals droeg hij een ovale metalen amulet. Links naast hem lag een lange wandelstok en rechts een plunjezak. Hij zat stil, met zijn ogen gesloten. Naast de man lag een grote, bruine hond te slapen. Zijn brede kop rustte op zijn poten en zijn staart lag langs zijn lichaam. De man hield een kraai in zijn handen vast. De kop van de vogel bewoog rustig heen en weer. Het zag ernaar uit alsof hij het prima vond dat de man hem zo vasthield. Marco liep dichter naar de man toe en knielde naast hem neer.
Onder Marco’s knie brak een droog takje. Het geluid maakte de hond alert. Hij deed zijn ogen open, spitste zijn oren en ging rechtop zitten. Hij kwispelde met zijn staart, maar ging niet bij de man weg.
“Meneer… Wat doet u?” vroeg Marco bijna fluisterend.
De man opende één oog, keek naar Marco en reageerde met een diepe, maar kalme stem: “Sst, even geduld.”
“Oké,” zei Marco zachtjes. Hij wachtte rustig af. Ook de hond naast de man ging weer liggen, alsof hij zich van niets bewust was.
